Het lekkerste dieet: eet chocolade als ontbijt.

Het beste nieuws van deze week komt uit Tel Aviv, waar wetenschappers ontdekten dat een dessertje bij je ontbijt je net kilo's doet verliezen.
De onderzoekers van de Universiteit van Tel Aviv onderzochten 32 weken lang 193 patiënten met obesitas. Ze werden onderverdeeld in twee groepen, die elke dag evenveel calorieën mochten eten: 1.400 voor vrouwen, 1.600 voor mannen. Het enige verschil was dat de ene groep een ontbijt van 300 calorieën nam, terwijl de andere groep ontbeet met 600 calorieën: zij kregen een dessertje bij hun ontbijt, zoals een koekje, cake of chocolade.

Na 16 weken waren de deelnemers van beide groepen ongeveer evenveel afgevallen: ongeveer 15 kilo. Maar de groep die het magere ontbijt kreeg, kwam tijdens de tweede helft van het dieet gemiddeld tien kilo weer bij. De tweede groep verloor nog extra gewicht: gemiddeld 6,8 kilo.

Kwestie van controle

Volgens professor Daniela Jakubowicz, hoofd van het onderzoek, zijn er twee mogelijke verklaringen. Ten eerste is je metabolisme 's ochtends het meest actief en verbrand je de calorieën van het ontbijt nog tijdens de dag. Bovendien produceert je lichaam na een stevig ontbijt tijdens de dag minder ghreline, het hormoon dat ons honger doet krijgen voor een maaltijd.

Anderzijds is het zo dat het schrappen van zoetigheid zich na een tijd wreekt in het verlangen ernaar, waardoor je (te veel) gaat snoepen. Een dessertje bij het ontbijt kan de bevrediging naar suiker tijdens de dag onder controle houden.

Bron: Nieuwsblad

Hoe betrouwbaar is de BMI?

In de immer voortdurende strijd tegen obesitas is men nu op zoek naar betere methodes om te bepalen of iemand overgewicht heeft of niet. Waar men vroeger puur naar gewicht en de laatste jaren vooral naar de Body Mass Index (BMI) keek, gaan er nu stemmen op voor andere, betere methodes. Maar is dit ook een vooruitgang en hoe bepalen we of iemand een gezond gewicht heeft of ongezond te zwaar is?

Wat is BMI?
BMI staat voor Body Mass Index, een index voor het gewicht in verhouding tot lichaamslengte. Ook wel bekend onder de term queteletindex. De BMI is bedoeld voor volwassenen en is niet geschikt voor kinderen, atleten, body builders en ouderen boven de 70. Voor kinderen is er een aparte index.

BMI berekenen
Je BMI bereken je als volgt: Deel je gewicht in kilo's door het kwadraat van je lengte in meters. Bijvoorbeeld: Je weegt 60 kg en bent 1 meter 60: 60/ (1,60×1,60) = 23,4. Dit is volgens de Body Mass Index een gezond gewicht. Een BMI tussen de 18,5 en 25 valt onder gezond. Er boven is overgewicht waarbij een BMI boven de 30 als obesitas (= ernstig overgewicht) geldt en je overgewicht gezondheidsrisico's met zich mee brengt. Boven de 45 gaan alle alarmbellen af. Dit is morbide obesitas en extreem gevaarlijk voor je gezondheid.

BMI onbetrouwbaar

Omdat de BMI nogal wat mensen uitsluit en het ook voor de groep waarbij het wel zou werken twijfelachtig is of het klopt, gaan er steeds meer stemmen op voor een nieuwe, nauwkeuriger manier van meten. In de oude methode wordt er namelijk geen rekening gehouden met de verhouding tussen spiermassa en vetweefsel. Daardoor kan het zijn dat mensen met veel spiermassa volgens de BMI in de categorie obesitas vallen. En vice versa dat mensen met een hoog vetpercentage toch een gezond BMI hebben. Dit geeft een vertekend beeld met als gevolg dat statistieken niet kloppen en er mogelijk verkeerde adviezen worden gegeven.

Nieuwe meetmethode
Wetenschappers zijn druk bezig met alles wat met obesitas te maken heeft. Een wiskundige aan de Universiteit van Oxford, Nick Trefethen, heeft een nieuwe meetmethode voor obesitas ontwikkeld. Volgens hem wordt er geen rekening gehouden met de hoeveelheid natuurlijke massa die grote mensen hebben waardoor ze bijna altijd een hogere BMI uitkomst hebben. Korte mensen daarentegen zitten vaak in de categorie ondergewicht.

Trefethen bedacht een nieuwe formule waarbij er wel rekening gehouden wordt met de natuurlijke massa. In deze formule wordt het gewicht in kilogram eerst vermenigvuldigd met 1,3 en het antwoord wordt vervolgens gedeeld door de lengte in meters tot de 2,5e macht. Volgens de Engelse wiskundige zouden de resultaten met deze formule de gezondheid van miljoenen mensen kunnen beïnvloeden.

Onderzoek naar BMI
Ook onderzoekers van het Weill Cornell Medical College in New York komen tot de conclusie dat de BMI geen goede maatstaf is voor overgewicht. Zij berekenden in een door hen zelf uitgevoerd onderzoek in een kliniek in New York, de BMI van 9000 volwassenen. Hieruit bleek dat 26 procent van de mensen obesitas had. Daarna maakten ze een uitgebreide scan van de mensen waarbij de hoeveelheid lichaamsvet, spiermassa en botdichtheid gemeten werd. Toen bleek dat maar liefst 65 procent van de mensen de diagnose obesitas kreeg. Een totaal andere uitkomst dus.

Vertekend beeld
Het grote gebrek van de Body Mass Index is dan ook dat de methode geen rekening houdt met de hoeveelheid vet die aanwezig is in het lichaam en ook de verdeling van dit vet niet berekent. Waar het vet zich precies bevindt is namelijk het allerbelangrijkste als het om gezondheid gaat. Diepliggend vet op en in je organen is velen malen gevaarlijker dan iets te veel vet op je bovenarmen. Dat laatste vet heeft bijvoorbeeld niet veel gevolgen voor hart- en vaatziekten. Vetverdeling kun je alleen meten met een MRI scan. Zouden we voortaan iedereen scannen om gezondheid vast te stellen, dan zou het kunnen betekenen dat de wereldwijde overgewichts epidemie nog veel groter is dan momenteel wordt verondersteld.

In de tussentijd
Maar wat doen we dan in de tussentijd? Gebruiken we BMI nu wel of niet als standaard? Misschien is het verstandig om de meetmethode als indicator te zien en niet als onomstotelijk bewijs. Net als dat iemands gewicht helemaal niets zegt over hoe het verdeeld is, zegt de BMI ook niets over de samenstelling van het lichaam.

Tot we iedereen kunnen scannen is het meten van het vetpercentage een betere methode. Bij een dergelijke meting wordt namelijk rekening gehouden met lengte, leeftijd, gewicht, sekse en wel of niet atleet. De hoogte van het vetpercentage zegt ook meer over iemands algehele gezondheid en kans op lichamelijke aandoeningen.

De meeste elektronische vetmeters meten tevens het viscerale vet. Dat is het vet dat op en in de organen zit. Naast deze wetenschappelijke meting is het natuurlijk ook belangrijk hoe iemand er uit ziet, zich voelt en functioneert. Want ook deze 'meetpunten' zijn essentieel bij het vaststellen of iemand een gezond gewicht heeft of niet. 

Bron: Rolien Scheepbouwer

Wat Ontbreekt Er In Jouw Dieet?

De kans is groot dat je beseft dat er iets aan je dieet moet veranderen, maar dat je niet goed weet waar te beginnen. Daarom laten we enkele voedingsdeskundigen aan het woord, die je leren om je eetgewoonten te evalueren. Zo ontdekt je wat beter kan.

1. Stel jezelf deze vragen

Volgens diëtiste Cynthia Sass kan je jezelf vijf belangrijke vragen stellen om na te gaan hoe goed je bezig bent.

– Eet je minstens twee porties fruit en drie porties groenten per dag? Een portie komt overeen met de inhoud van een kopje met de grootte van een tennisbal.

– Eet je enkel of hoofdzakelijk volle in plaats van geraffineerde granen (bruine rijst in plaats van witte, brood met volle granen, enzovoort)?

– Eet je magere eiwitten (bonen, linzen, gevogelte, zeevruchten, enzovort) bij elke maaltijd?

– Voeg je gezonde vetten op basis van vet toe aan elke maaltijd (avocado, noten, zaden, kokosnootolie, enzovoort)?

– Drink je water bij elke maaltijd?

"Als je 'nee' hebt geantwoord op een van deze vragen, dan ontbreekt er iets in je dieet", weet de diëtiste. "Dat wist je misschien zelf ook al, maar het is ook belangrijk dat je er iets aan doet. Je moet die gaten elke dag opvullen."

2. Laat een bloedtest uitvoeren

"Een bloedtest kan perfect aantonen wat er ontbreekt in jouw dieet", luidt dan weer het advies van nutritioniste Melissa Costello. Daarnaast raadt ze ook aan om zoveel mogelijk zuivere producten en dus zo weinig mogelijk verwerkte voeding te eten. 

"Hoe vaker je dat doet, hoe meer je lichaam zal vragen naar die zuivere producten en de slechte voeding zal afweren", weet zij. "Dat is een proces dat een tijdje kan duren, maar ons lichaam werkt erg intuïtief. Als je leert om ernaar te luisteren, dan zal je krijgen wat je echt nodig hebt." 

3. Hou een voedingsdagboek bij

"De beste manier om de gaten in je dieet te identificeren is door gedurende drie dagen een voedingsdagboek bij te houden", meent diëtiste Erin Palinski. 

Wellicht zal je daarbij versteld staan van hoe weinig groenten en fruit je binnen krijgt. "Gemiddeld eet slechts één op de drie mensen twee of meer porties per dag. Dat betekent dat je dieet een tekort heeft aan vezels en voedingsstoffen, zoals magnesium en kalium. Die helpen nochtans om je bloeddruk op een gezond niveau te houden", zegt Erin. 

"Aangezien een hoge bloeddruk kan leiden tot hartziektes, wat de grootste doodsoorzaak is bij vrouwen, is het belangrijk dat je deze stoffen opneemt." Zij raadt aan om je kalium en magnesium te halen uit tomaten, meergranenbrood en yoghurt.

Bron:  Lien Buyck

Op dieet? Touwtjespringen bestrijdt je hongergevoel het best

Heb je honger, maar ben je eigenlijk op dieet? Dan kan je dat hongergevoel makkelijk bestrijden door een paar minuten te gaan touwtjespringen. Volgens nieuw onderzoek is dat de ideale manier om je eetlust de kop in te drukken en dus – hopelijk – af te vallen.
Het was wel al langer geweten dat lichaamsbeweging het hongergevoel kan onderdrukken, maar wetenschappers geloven dat sommige vormen meer invloed hebben dan andere. 

Daarom besloten wetenschappers van de Waseda University in Japan een vergelijkend experiment uit te voeren tussen het effect van touwtjespringen en fietsen. Daarvoor selecteerden ze 15 mannelijke twintigers. Aan hen werd gevraagd om 12 uur te vasten voor het begin van het experiment. 

Touwtjespringen vs. fietsen
De mannen namen deel aan drie afzonderlijke proeven. Bij het ene moesten ze gedurende tien minuten touwtjespringen, gevolgd door vijf minuten rust. Dat herhaalden ze drie keer, waarna ze twee uur mochten rusten. In de tweede test gebeurde hetzelfde, maar touwtjespringen werd vervangen door fietsen op een hometrainer. In het derde experiment deden de proefpersonen helemaal niks, behalve 2,5 uur rusten.

Tijdens deze proeven werd aan de vrijwilligers gevraagd hoe hongerig ze waren. Daarnaast werd ook het gehalte van een aantal hormonen in hun bloed getest, waarvan geweten is dat ze een invloed hebben op de eetlust.

Het resultaat was erg duidelijk: beide activiteiten maakten de mannen minder hongerig dan wanneer ze niks deden. Toch was er ook een verschil tussen de twee sporten, want na het touwtjespringen hadden de mannen minder honger dan na het fietsen. 

Zoals verwacht verlaagde touwtjespringen het gehalte van bepaalde hongerhormonen die de eetlust stimuleren. Maar het verschil in hormoongehalte tussen de twee activiteiten was erg klein, dus moet er bij touwtjespringen ook nog een ander mechanisme aan het werk zijn. 

Gewicht dragen
Volgens het onderzoeksteam is touwtjespringen effectiever in het beperken van de eetlust omdat het een gewichtdragende vorm van lichaamsbeweging is. De belangrijkste spieren van het lichaam en de gewrichten moeten namelijk de herhaalde impact verdragen van het neerkomen op de grond. Hun theorie stelt dat die snelle op-en-neerbeweging de werking van de darmen én het vrijkomen van eetlustopwekkende hormonen verstoort.

Bij fietsen wordt er daarentegen geen gewicht gedragen en gebeurt dat dus niet. Hoewel dat natuurlijk wel een goede manier is om fit te raken, zal het dus minder helpen bij het bestrijden van je hongergevoel.

Bron: Daily Mail

Het jojo-effect wetenschappelijk bekeken. Hoe ‘vethormonen’ je vet houden.
De meeste mensen die regelmatig op dieet gaan om wat extra kilo’s kwijt te geraken, zijn maar al te goed bekend met het befaamde jojo-effect. Je doet alle moeite van de wereld om af te vallen en de kilo’s vliegen er achteraf gewoon weer aan. Dit is niet alleen frustrerend, maar zorgt er ook voor dat velen het gewoon opgeven, in de overtuiging dat ze nu eenmaal ‘dikkerds’ zijn en dat voor de rest van hun leven zullen blijven. Het jojo-effect is ondertussen uitvoerig bestudeerd door de wetenschap en men heeft de boosdoeners gevonden: de hormonen leptine en ghreline. Het doet er niet toe hoeveel calorieën je eet. Wat je eet bepaalt het hormonale evenwicht en reguleert je gewicht.

Bron: Huidcentrum

5 pagina's

Download: Jojo-effect bij vermageren